رئيس جمهور در پرسش مهر خود از دانش آموزان پرسيده بود: «خشونت از کجا نشأت گرفته است و چگونه عده اي خشونت را مي آموزند. در برابر خشونت چگونه بايد ايستادگي کرد.» يک دانش آموز با نوشتن نامه اي پاسخي جالب به پرسش مهر رئيس جمهور داده است. اين دانش آموز در نامه اش نوشته: «آقاي روحاني اگر براي پدرم کار جور کنيد دوباره کمتر عصباني مي شود. آن وقت من هم ديگر به خاطر خودکار و غلط گير با همکلاسي هايم دعوا نمي کنم. راستي آقاي روحاني خود شما هم کمي خشن هستيد! يکبار ديدم داشتيد به بقيه حرف بد مي زديد و مي گفتيد بروند به جهنم!»     رئيس جمهور در پرسش مهر خود از دانش آموزان پرسيده بود: «خشونت از کجا نشأت گرفته است و چگونه عده اي خشونت را مي آموزند. در برابر خشونت چگونه بايد ايستادگي کرد.»

از آنجا که اين پرسش مهر براي سطح دانش آموزان واقعا کمي سخت و مشکل به نظر مي رسد، آن چه که در پاسخ به اين پرسش مهر به ذهنم مي رسد را دلسوزانه عرض مي کنم    .خشونت معمولاً از دو چيز نشأت مي گيرد، يکي از زياده خواهي و روحيه تجاوزگري مستکبريني که مدت هاست منافع خود را از هر طريقي از جمله خشونت دنبال کرده اند و ديگري ناشي از افراطيون مذهبي که مباني شان در استفاده از خشونت خارج از چارچوب دين و عقل است و چه بد زماني است وقتي که مستکبران، افراطيون مذهبي را به تسخير خود درآورند    :الف- مسلماً آنجايي که با مستکبران زياده خواه طرف هستيم بايد ايستادگي کرد و باج نداد والا زياده خواهي شان بيشتر خواهد شد، البته قرار نيست به استقبال جنگ برويم ولي بايد در پاسخ به پالس هاي تعدي گري چنين دشمناني، پالس هاي معادل فرستاد تا بداند هزينه دشمني و خشونت در برابر ما بالا است. آمريکا به عنوان کشوري که براي رسيدن به منافع خود از جنگ، ترور و کودتا هيچ ابايي ندارد، دقيقاً مصداق آن دسته از کشورها است که جز با قدرت و مقاومت، نمي توان فکر تعدي و خشونت را از ذهنش بيرون کرد.ب

پرخاشگري به طور کلي به دو نوع پرخاشگري خصمانه و پرخاشگري وسيله اي تقسيم مي شود.پرخاشگري خصمانه عملي پرخاشگرانه است که از احساس خشم ناشي مي شود و هدفش اعمال درد و آسيب است.اما در پرخاشگري وسيله اي قصد و نيت آسيب رساندن به شخص ديگر وجود دارد، ليکن آسيب رساني به عنوان وسيله اي براي رسيدن به هدفي غير از ايجاد درد و رنج صورت مي گيرد (ارونسون، 1387: 275). پرخاشگري خصمانه شامل 2 حالت پرخاشگري آشکار و پرخاشگري رابطه اي مي باشد.در پرخاشگري آشکار کودک به ديگران صدمه بدني وارد مي کند يا او را به چنين صدمه اي تهديد مي کند. مثلا کتک زدن، لگد زدن يا تهديد کردن يک همسال به کتک زدن.اما در پرخاشگري رابطه اي به صورت محروميت اجتماعي و شايعه پراکني رخ مي دهد و به رابطه همسالان آسيب مي رساند (يعقوبي و همکاران، 1390: 98-99). پرخاشگري رابطه اي که شامل دو نوع مستقيم و غير مستقيم مي شود در مورد کودکاني به کار مي رود که به طور عمد ساير کودکان را از گروه طرد و منزوي مي کنند. برخي از محققان اين نوع رفتار را پرخاشگري اجتماعي و مستقل از پرخاشگري آشکار تعريف کرده اند(واحدي و همکاران، 1387: 16).

بسياري از دانش آموزان در نوشته هاي خود زياده خواهي و قدرت طلبي انسان ها و سلطه گران بين المللي را عامل ايجاد خشونت دانستند. برخي دانش آموزان هم از لزوم تفکيک دولت و مردم «کشورهاي سلطه گر» گفتند   .  ما فقط زماني مي توانيم جهان عاري از خشونت داشته باشيم که دست از جنگ و کشورگشايي برداريم. تا زماني که کشورهاي استعمارگر به کشورگشايي و جنگ و غارت ساير کشورها مي پردازند، هرگز جهان و دنياي خوب و آرامي نخواهيم داشت و اگر اين جنگ ها نباشد و حاکمان به مرزهاي خود قانع باشند و هزينه ي کلاني که صرف مي کنند نباشد، جهان خوبي خواهيم داشت. چون بيش از نيمي از درآمدو هزينه هاي کسب شده توسط يک کشور بيهوده براي سلاح و سرباز و تجهيزات جنگي صرف مي شود. هميشه زندگي به اين گونه است که کسي که به قدرتي که لايق آن نيست دست پيدا مي کند، باعث زيان و آسيب مي شود. وقتي که قدرت اضافي و پول هاي کلان به دست حاکمان و بزرگان يک کشور مي رسد، زود از خود بيخود مي شوند و کارهايي انجام مي دهند که در گذشته آن را انجام نمي دادند. پس بهتر است که بزرگان کشورها با يکديگر صلح کنند. آنچه که در بالا ذکر